‘Mystiek en lichaam’, dat was het thema van de mystieke inspiratiemiddag op 12 juni jl. in Amersfoort. Ik mocht deze middag ook wat zeggen over dat onderwerp. Het lichaam is de kerker van de ziel, dat was het eerste dat bij me opkwam toen ik over het onderwerp hoorde. Het is een bekende uitspraak van Plato. Hij bedoelde er denk ik mee dat alle begeerten de mens wegleiden van zijn ziel.
Door: Wim Davidse
Zoveel verleidingen
Dat lijkt tegenwoordig een juiste zienswijze. Al die verleidelijkheden trekken de mens naar buiten, ze beloven prettige ervaringen. Je vergeet dat je een ziel hebt of misschien heb je geen idee dat binnen in je je essentie, je ziel is.
Als je je smartphone opent word je direct verleid om allerlei interessante berichten aan te klikken.
Terwijl je door de supermarkt loopt worden je begeerten steeds aangewakkerd. Deze weken nog extra door alles wat je bij het voetbal kijken kunt of moet consumeren. Veel vakken in de supermarkt kleurden oranje.
TV-uitzendingen trekken onze aandacht met spanning en sensatie zodat we ons eigen onbehagen even niet voelen.
Door toe te geven aan al die verleidingen raakt een mens versnipperd. Zo wordt de mens weggetrokken van zijn ziel, van zijn essentie.
Het lichaam als kompas voor de ziel
Maar je kunt je begeerten ook leren kennen. Ik denk vaak aan een uitspraak van Boeddha: ‘Ik wil mezelf leren kennen zoals een ruiter zijn paard kent’.
Lang geleden heb ik zelf eens mijn eigen behoefte om te roken leren kennen. Ik werd daarvoor gestimuleerd door een uitspraak van een spirituele leermeester: ‘Als je wilt stoppen met roken, blijf gewoon roken, maar doe het dan met aandacht’. Ik durf er haast niet bij te zeggen dat het van Bhagwan was.
Zo begon ik aan een soort ‘rookmeditatie’. Ik was toen een verwoed pijproker. Als ik even tijd voor mezelf had ging ik mijn pijp met aandacht roken, trek voor trek. Na een poosje kwam ik er achter wat ik eigenlijk aan het doen was: zuigen, een primaire behoefte uit m’n baby-periode. Een manier om even veiligheid te voelen, als het me allemaal wat teveel werd. Door dat inzicht liet ik mijn pijp vanzelf los.
Zo lijkt het me ook te zijn met andere begeerten. Als je er aan toegeeft, ze met aandacht onderzoekt, kom je er achter wat je eigenlijk aan het doen bent. Snoepen om vervelende gevoelens te vermijden, ook wel ‘troosteten’ genoemd. Steeds erkenning door anderen zoeken, waarom? Zegt dat misschien iets over je jeugd? Over de relatie met je ouders? Over het niet gezien zijn? Je kunt je ademhaling observeren, zoals ik bij zenmeditatie vaak deed. Dat geeft je ook veel inzicht in jezelf.
Zo kunnen allerlei lichamelijke gewaarwordingen evenzovele leermeesters zijn. Je lichaam vertelt je iets, als je er goed naar luistert. Het is dan geen kerker voor de ziel, maar een kompas voor de ziel. Die gewaarwordingen kunnen je naar binnen leiden en dan ontdek je wat er achter al die begeerten en zo zit: Een stille ruimte, je essentie, je ziel of hoe je het wilt noemen.
Een stille ruimte in ons
Door dat proces, het verkrijgen van zelfkennis, ervaar ik steeds meer van die stille ruimte in me. Er is meer in ons, was de titel van mijn boek dat in 2019 verscheen bij Berne Media. Het raakte uitverkocht. Greco Idema vroeg me na te denken over een nieuwe versie van dit boek. Ik ervaar, als tachtig-plusser, dat het leven nog steeds nieuwe inzichten aanreikt. Dat gaf reden om een nieuwe versie van dit boek uit te brengen onder de titel De stille ruimte in ons. Het verschijnt komend najaar uit bij Uitgeverij VOLZIN.
Over de auteur
Wim Davidse was werkzaam als projectleider/onderzoeker bij een economisch instituut. Komend najaar verschijnt zijn boek De stille ruimte in ons bij Uitgeverij VOLZIN.
