Een aantal maanden geleden hebben mijn zoon, Marcel, en schoondochter, Angelica, hun prille kindje verloren. Het was in de vijftiende week van de zwangerschap. We hadden vol verwachting uitgekeken naar de geboorte van hun tweede kindje en het verdriet was erg groot.
Door: Eddy Karrenbelt | foto: Eddy Karrenbelt
Angelica komt uit Colombia en haar moeder en zus waren erg blij toen het bericht kwam dat er nog een kindje zou komen. Ze wonen in Colombia en zouden rond de verwachte bevallingsdatum een aantal maanden naar Nederland komen. Dat tijdstip werd nu met 5 maanden vervroegd. Zo konden ze elkaar steunen en delen in het verdriet.
Rond de tijd van het overlijden van mijn prille, tweede kleinzoon, schreef ik de tekst voor mijn bijdrage aan de bijeenkomst over mystiek en lichaam.
De bijdrage kende de zin: ‘Over het lichaam wordt wel gezegd dat het een boot is, ons gegeven, om de oceaan van geboorte en dood over te steken’.
Het kindje was nog heel klein, zo in de vijftiende week van de zwangerschap. Tot de dertiende week leek het allemaal goed te gaan, maar daarna ging het met de ontwikkeling van het kindje snel bergafwaarts. Toen het stierf, paste het nog in één hand.
Angelica en Marcel besloten om hun kindje te cremeren.
In hun zoektocht naar een urn om de as tijdelijk in te bewaren, kwamen ze uit bij een bootje. Het bootje op de afbeelding waar mijn eerste kleinzoon Liam naar kijkt.
Bijzonder dat bootje. Ze kenden mijn tekst niet.
Ze hebben hun kindje de namen gegeven: ‘Luca Danilo’.
Luca had de voorkeur van mijn schoondochter en Danilo van mijn zoon.
Toen ik de betekenis van die namen opzocht, raakte mij dat.
Luca, de brenger van licht, en Danilo, de rechtvaardige.
De licht brengende rechtvaardige.
Alsof de namen willen zeggen, dat wat ons overkomt in ons Leven, hoe vreugdevol of verdrietig ook, er voor ons is en ons naar het licht brengt.
Als je Angelica en Marcel zou kennen, zou het je overigens niets verbazen dat mijn schoondochter een voorkeur had voor Luca, de licht brenger, en mijn zoon voor Danilo, de rechtvaardige. Het sluit zo aan bij hun eigen karakter en persoonlijkheid.
Tijdens een besloten kleine ceremonie hebben we de as van Luca Danilo uitgestrooid. De plek die mijn zoon en schoondochter daarvoor hadden uitgekozen was mooi. Het was de plek waar ze samen een boom hebben geplant in het begin van hun liefde voor elkaar.
Het was een verdrietige, intieme en liefdevolle gebeurtenis, zo verscholen tussen de bomen, onze gevoelens delend. Mijn gevoelen heb ik zo verwoord:
Luca Danilo,
We hebben zo naar jou verlangd. Je was zo gewenst. Maar het mocht niet zo zijn, dat je volgroeid, samen met ons in de wereld zou zijn.
Jouw leven, ons leven, hoe kort, hoe lang ook, staat in het teken van de grote liefde. De grote liefde die vooraf en voorbijgaat aan verlangen,
aan onze wensen, aan volgroeid of onvolgroeid zijn, aan leven en sterven.
De grote liefde die alles draagt, alles is en in alles is.
De één noemt haar God, de ander het Ene, weer een ander het Absolute.
Ze kent vele namen. Maar haar ware naam is Liefde. Louter Liefde.
We doen er vaak lang over om haar te ontdekken en maken daartoe vele vreugdevolle en pijnlijke ervaringen mee. Vaak zijn het de pijnlijke en verdrietige ervaringen die ons haar doen vinden. In onszelf, in elkaar, in ons leven.
Uiteindelijk doen ontdekken dat er niets anders is dan Liefde.
Al ons verlangen, al onze wensen, gaan daarover. Het verlangen naar iemand waarvan we houden, iemand die van ons houdt. Het verlangen naar een kind, naar kinderen. De liefde voor onze kinderen. De liefde voor elkaar. De liefde in de hele schepping.
Alles ligt verscholen in ons Hart en als we het ontdoen van haar bedekking, openbaart zich dat alles één Hart is. Dat het leven in al haar gedaanten niets anders is dan de immense Liefde in ons Hart.
Het verlangen brengt de Liefde in het Hart dichterbij en als we innerlijk ietsje verder zouden kunnen reiken, voorbij het verlangen, dan zou die Liefde ons zo vinden.
Er is het verdriet om het verlies, groot verdriet, dat meeloopt met jullie en met ons op onze levensweg. Maar ook al beseffen we ons dat vaak niet, het effent de weg naar de grootste troost die er is, de grote Liefde in ons Hart, het Hart aller Harten. Waar wij in Stilte allemaal geborgen Zijn.
Wij wensen jullie die geborgenheid, die troost en die Liefde.
Luca Danilo, de licht brengende rechtvaardige, deed me achteraf denken aan een Bodhisattva uit het Boeddhisme. Het woord heeft twee delen. Het woordje Bodhi betekent ontwaken, verlichting. Het woordje Sattva betekent wezen met een zuivere intentie.
Een bodhisattva is iemand die ontwaakt is voor de diepere werkelijkheid, de grote Liefde, en die vanuit mededogen ervoor kiest zijn leven, hoe kort ook, in dienst te stellen voor het ontwaken en welzijn van alle levende wezens.
Ik sluit af met een gedichtje:
eens zal ik sterven
vredig
als jij mij bent
ik jou
als wij de wereld zijn
het opperste gewelf
de zon, de maan …
de Liefde zelf
In wie wij wezenlijk Zijn, is er geen ander. Er is louter liefde.
Over de auteur
Eddy Karrenbelt heeft reeds geruime tijd een coach praktijk. Daarnaast schrijft hij liedjes en gedichten en treedt hiermee op. Hij heeft daarnaast ruime ervaring in leidinggeven. Dit vanuit een brede achtergrond: van binnenstedelijke projectontwikkeling en beheer openbare ruimte tot werk en inkomen en het brede sociale domein. Zijn inspiratie vindt hij in de mystiek. Voor meer info: www.praktijkvoorbewustwording.com.
