Van beweging en rust is het rust dat de ruimte biedt om voorbij de tweeheid, ontvankelijk te worden voor het Ene. In rust, de stem van denken en voelen te laten verstommen, maakt de Weg vrij om gevonden te worden door het goddelijke, wie we ten diepste Zijn.
Door: Eddy Karrenbelt | Foto: Pixabay
Wie het Ene in zichzelf herkent, kent alles. Hij houdt van zowel beweging als rust. Het volgende liedje raakt daaraan:
Liefde
de kust
het strand
duinen rand
als het zand tussen land en zee
laat me rusten
neem me mee
de lucht
helder blauw
ik hou van jou
met stiltes en met storm
zij aan zij
verbonden en vrij
de kust
het strand
duinen rand
als het zand tussen land en zee
laat me rusten
neem me mee
het hart
oneindig diep
ik hou van jou
voorbij de eeuwigheid
heb ik je lief
ben ik jou … lief
Een opname van het liedje is te vinden op YouTube:
Alles is, in de stilte van, het Hart. Als je het wezenlijke herkent als de grond van alle beweging en rust, ben je vrij van gebondenheid. Je wordt dan door het leven meegevoerd, zonder dat je het besef van de diepe stilte, vrede en liefde van het Hart kwijtraakt. Een ongelofelijke rijkdom. Het licht dat in zichzelf licht.
Ik herken dat in logion 50 van het Thomas Evangelie:
Jezus sprak: ‘Als de mensen u zeggen: waar komt u vandaan? Zeg hen dan: wij zijn uit het licht gekomen, daar waar het licht uit zichzelf ontstaan is. Het stond en openbaarde zich in hun beeld. Als men tot u zegt: bent u het? Zeg dan: wij zijn de kinderen van het licht en van de Levende Vader. Als de mensen vragen: wat is het teken van de Vader in u? Zeg hen dan: het is beweging en rust.’
En bij meester Eckhart:
‘Waarlijk, de mens kan God niets aanbieden dat hem liever zou zijn dan rust.’
Rust, stilte, gericht op onmiddelijkheid, direct ervaren van het goddelijke, het Ene.
Hij zei ook: ‘Al het werk dat de ziel verricht, verricht zij met de krachten.
Wat zij begrijpt, begrijpt zij met het intellect. Wat zij gedenkt, gedenkt zij met het geheugen. Zal zij liefhebben, dan doet zij dat met de wil. En zo werkt zij met de krachten en niet met Zijn. In Zijn is geen verrichting, want de krachten waarmee zij werkt vloeien weliswaar uit de grond voort, maar in de grond is het middel zwijgen, hier is enkel rust en een woonstee voor deze geboorte en voor dit werk, namelijk dat God de Vader daar zijn woord spreekt; want het zwijgen is voor niets anders ontvankelijk dan voor het goddelijke Zijn, zonder enige bemiddeling. Niemand raakt de grond in de ziel aan dan alleen de Godheid. Het geschapenen kan niet in de grond van de ziel komen.’
Binnen het Taoïsme wordt aangeraden je te richten op Tao, maar tegelijkertijd je gelijkmoedig te verstaan met de tienduizend dingen.
Zhuang Zi zegt het mooi: ‘Met zijn een-zijn was hij een, en met zijn niet een-zijn was hij ook een. In zijn een-zijn was hij de metgezel des hemels en in zijn niet een-zijn was hij metgezel van de mens. Wanneer de hemel en aarde elkaar niet overvleugelen, dat is wat genoemd wordt, de ware mens’.
Het kan niet anders, in het Ene is alles Eén.
Ik las onlangs dat Hadewijch in haar zesde brief schreef:
Met de mensheid van God moet gij hier in moeite en verlatenheid leven, maar met de machtige eeuwige God moet gij van binnen minnen en jubileren in zoete overgave. De werkelijkheid van elk van beide is één en hetzelfde genieten.
Het is onmogelijk om het goddelijke, het Ene in woorden uit te drukken.
Het voorwoord van mijn bundel ‘Dat wat is’, gaat over de weg die ik aflegde met het woord, om dát te ontdekken:
Woorden aan papier toevertrouwen heeft lang geduurd.
Eerst het besef dat woorden betekenis hebben.
Niet meer durven spreken.
Opnieuw leren spreken.
Schroom om te schrijven.
De beslissing om niet meer te schrappen.
Dan schrijven verzen dichten.
Ontdekken dat het diepe vormloze Zijn
niet onder woorden te brengen is.
Ontdekken dat ik ben van vóór het woord.
Van Rumi is er een mooi gedichtje:
Vandaag heb ik geen woord,
geen oor,
geen verstand.
De Ene die mij voedt,
de betekenis van alle woorden,
vond mij
Mijn eerste gedichtje in de bundel ging over de schroom om te schrijven:
niets
komt uit mijn handen
elke keer
als ik kijk
schrap ik
niets blijft
niets
komt uit mijn handen
Inmiddels besef ik dat het juist het niets is, wat mij doet inzien. Het niets brengt mij bij het Niets dat Alles is. Het Ene.
Ik sluit af met een recent geschreven speels liedje over rust:
Rust
Je mag de snaar best laten vieren
Ze hoeft niet altijd op spanning te staan
Het leven is er om te vieren
Doe het daarom eens rustig aan
Het zorgt dan zeker voor een licht gemoed
Waar als vanzelf het goede doet
En in je borst er muziek klinkt
Het Hart van alle Harten zingt
Je mag de snaar best laten vieren
Ze hoeft niet altijd op spanning te staan
Het leven is er om te vieren
Doe het daarom eens rustig aan
Een eenvoudige opname staat op YouTube:
Vooraf en voorbij aan denken, voelen en willen, is er een woordloos, bloeien in je borst. Dat wezenlijke, goddelijke, dat één is en onbeperkt, straalt, zingt, in zichzelf. Het Hart aller Harten.
Over de auteur
Eddy Karrenbelt heeft reeds geruime tijd een coach praktijk. Daarnaast schrijft hij liedjes en gedichten en treedt hiermee op. Hij heeft daarnaast ruime ervaring in leidinggeven. Dit vanuit een brede achtergrond: van binnenstedelijke projectontwikkeling en beheer openbare ruimte tot werk en inkomen en het brede sociale domein. Zijn inspiratie vindt hij in de mystiek. Het eerste liedje komt uit de bundel: ‘De ontdekking van Liefde’.Het voorwoord en het gedichtje uit de bundel: ‘Dat wat is’. Voor meer info: www.praktijkvoorbewustwording.com.
